Every night when the sun goes in.

Een lied van verlangen naar de trein die je aan het einde van je leven – bij zonsondergang – naar huis zal brengen. Toen ik het in de jaren negentig voor het eerst zong, resoneerde het en het klinkt nog steeds. Ik heb de eerste drie coupletten gezongen toen ik afscheid nam van DOE040, een […]

Bekentenis

Ik wil in deze blog mijn verhalen met anderen delen, maar er zit nog wat anders achter. Ik heb een boek geschreven en wil dat uitgeven. Klinkt makkelijk, maar blijkt moeilijk. Er worden zoveel romans geschreven – schrijven is een besmettelijke ziekte die vooral vrouwen van mijn leeftijd treft – dat uitgevers door de bomen […]

Later als je groot bent

Begin 2017 zag ik deze foto van Alan Kurdi (uit 2015) weer. Het trof mij dat dit mannetje, met zijn zwarte haartjes en zijn gedrongen lijfje, zo heel erg op Sem leek. Hij lag daar op het strand precies als mijn kleinzoontje van twee, die net ingeslapen was. Toen kwam dit verhaal bij mij op. […]

Barsten

Themalunch in de Kapel
Denk niet dat je offer volmaakt zal zijn. Er is een barst, een barst in alle dingen Daar komt het licht door naar binnen. Anthem, Leonard Cohen   We worden oud, rimpelig, ziek en … Een fase in het leven waarin het onmogelijk wordt om de rimpels weg te strijken. En waarom zouden we? Ook […]

Afscheid van een pleegdochter

Op de vlucht voor loverboy, eerwraak en geweld, vertrekt ze uit onze gehavende cocon naar een volgend veilig oord. Al wachtende, kaarten we ons laatste spel. Je straalt als je op het juiste moment past en eindelijk wint. Ik sluit je in mijn armen. Lief meisje, het ga je goed!Deel dit verhaal op social media

Waanzin

Ik praat tegen mezelf. Waanzin! Mijn hoofd werkt niet, niet zoals het zou moeten. Dus geef ik mezelf aanwijzingen. Hardop! Als een blinde zoek ik mijn weg. Tot ik met een klap … tegen je aanbots. Het spijt me! Maar … Je loopt me ook gruwelijk in de weg.Deel dit verhaal op social media

De kleine prins

Als vrijwilliger bij 113online viel me op dat veel – zo niet de meeste – mensen, die het leven niet zien zitten, zich fundamenteel onbegrepen voelen. Ik zocht naar een manier om troost te bieden in de wetenschap dat het onmogelijk is om een ander volledig te begrijpen. Meestal begon ik daarmee. Met het delen […]

Toetsbaar waar

Ward, mijn man en natuurkundeprof, vroeg me vanochtend of ik wist hoe je de structuur in de (bèta-) wetenschap zou moeten veranderen om die vrouwvriendelijker te maken. Ik moest hem een antwoord schuldig blijven. Het gaat volgens mij niet om een structuurfout. Als dat zo was dan hadden we die fout al jaren geleden verbeterd. […]